توضیحات درباره استخر و استانداردهای بین المللی :

استخر های قهرمانی
استخر های قهرمانی بر اساس طول به دو صوت تقسیم
میگردند ٰ استخر 50 متر و استخر 25 متر . استاندارد های طراحی استخر های قهرمانی بر
اساس شیرجه یا مسابقات شنا با هم فرق میکنند .
ابعاد استخر های قهرمانی ٰ آموزشی و شیرجه در
سطح بین الملل باید بر اساس استاندارد های منشر شده از سوی فدراسیون جهانی شنا
(فینا ) تعیین شود .
استاندارد ای اس ای نیز یکی دیگر از استاندارد
های معتبر در این زمینه است که در بریتانیا مورد استفاده قرار میگیرد .
شکل و
ابعاد یک استخر به یکدیگر وابسته اند . برای مثال برای استخر های آموزشی بهترین
شکل مسطتیل است . ویا برای استخر های تفریحی میتوان از شکل های متنوع نیز استفاده
کرد .
برخی از معیارهای طراحی استخر های قهرمانی و
عمومی بر مبنای استاندارد های ای اس ای به شرح زیر میباشند :
حداقل عمق اینگونه استخرها باید 1متر باشد . البته
نصبت به ابعاد ٰ برای استخر هی بزرگ این رقم به 120 سانتی متر نیز میرسد .
عرض استخر های قهرمانی 6 مسیر یعنی 13 متر و
برای 8 مسیر 17 متر در نظر میگیرد . به دلیل خطراتی که استخر هایی با عمق کم برای
شناگران به وجود میاورند امروززه حداقل عمق به 1.2 متر را به عنوان حداقل عمق قرار
داده اند .
و حد اکثر عمق در این استخر ها بین 2 الی 1.8
متر میباشد . که این امر باید در 6 متر به امتداد استخر حفظ شود ( متاسفانه امروزه ما شاهد استخر هایی در منزل
افراد هستیم در ابعاد بسیار کوچک ولی در عمق 3 متر و 4 متر . حال خود قضاوت کنید )
.
بر اساس استاندارد های فینا در استخر های 25 متر
یا 50 متر قهرمانی عمق استخر میبایست
حداقل 1.35 متر باشد . برای اینکه بتوان در تمام طول سال مسابقات را برگزار کرد
این استخر ها میبایست سپوشیده باشند .و محوطه داخل استخر به تجهیزات گرمایشی مجهز
باشند . برای استخر هایی که مخصوص مسابقات هستندٰ تنها استانداردی که باید
رعایتشوداستاندارد فینا است .
استخر های المپیک نیز زیر مجموعه هایی از
استخرهای قهرمانی هستند که استاندارد های آنها باید با فینا مطابقت داشته باشد .
طول و عرض انها باید 50 یا 25 متر در 8 مسیر 2.5
متر باشد .ضمن اینکه در دو طرف باید فضایی 2.5 متری خالی باشد .
دمای آب این استخر هاباید بین 28الی 25 درجه
سانتی گراد باشد . شدت روشنایی فضای داخل
آنها به طور متوسط باید 1500 لوکس باشد .
به عنوان یک قاعده کلی در فضای استخرهای عمومی
از سکوی شیرجه یا تخته فنری استفاده نمی شود زیرا شیرجه زدن افراد در استخری که
تعداد زیادی شناگر درحال شناکردن هستند خطرات بسار زیادی را دارد . برای حل این
معضل میتوان قسمتی از استخر را برای شیرجه زدن از قسمت دیگرجدا کرد .
برای استفاده از مطالب بیشتر به ادامه مطلب رجوع کنید :
استخر های واترپولو
عمق استخرهای واترپولو برای استخر های المپیک
باید 1.80 متر و برای رده های سنی پایین
باید 1.2 متر باشد . ابعاد زمین مسابقه که همان استخرهای استاندارد شنا میباشد به
شرح زیراست :
استخر استاندارد المپیک 30 در 20 متر
استخر استاندارد باشگاهی 25 در 12.5 متر میباشد
.
خط کشی ها به صورت علامتگذاری بر روی آب و کناره
های استخر انجام میشود و فضای استخر بین دو دروازه نیز باید برای حرکت آزاد داور
در راستای زمین مسابقه کاملاباز باشد .
در صورتی که برای استخر های غواصی اطلاعات
خواستید میتوانید از طریق ایمیل درخواست بفرمایید.
______________
استخر های آموزشی
اولین اصلی که در تمامی استخر های آموزشی باید
مد نظر گرفته شود ٰ ایمنی استخر برای شناگران مبتدی است.
این استخر ها معمولا به شکل مسطتیل و با کفی
هموار ساخته میشوند .
عمق استخر های آموزشی بین امتر الی 80 سانتی متر
گرفته میشود .
حداقل ابعاد برای این استخر ها 12 متر در 7 متر
میباشد .
گاهی اوقات کف استخر های آموزشی در فواصل مشخص
به صورت پله پله ساخته میشود .
ابعاد متداول این استخر ها در مکان هایی که
استخر بر مبنای شکل محیط ساخته میشود باید به صورتی باشد که شنا گر مبتدی بعد از
سه الی چهار بار دست و پا زدن در عرض به آن سمت استخر برسد .
در مجموعه های ورزشی که هم جنبه عمومی و هم
آموزشی دارند ٰ میبایست استخر آموزشی جدا از استخر عمومی باشد .
دمای آب استخر های آموزشی بیشتر از استخر های
معمولی است .زیرا فعالیت شناگران در آب کمتر است .
یک استخر آموزشی به ابعاد 12.5 در 7 متر به عمق
100 الی 80 سانت دارای 79متر مکعب حجم آب
میباشد .
یک استخر با طول و عرض 16.7 در 8 متر به عمق 1
الی 8/. متر دارای حجم آبی معادل 120 متر مکعب یا 31.700 گالن است .
www.aggahi.com
---------------------------
اطلاعات بیشتر درباره ورزش واترپلو
واترپلوی مردان از جمله اولین ورزش های تیمی
معرفی شده در بازی های جدید المپیک در سال ۱۹۰۰ بوده است. اکنون واترپلو در بسیاری از کشورها مورد
استقبال واقع شده است؛ علی الخصوص در اروپا (مشخصاً در مجارستان، یونان، ایتالیا، روسیه
و یوگسلاوی سابق)، ایالات متحده، کانادا و استرالیا. این بازی در حال حاضر شامل تیم
هائی متشکل از هفت بازیکن (و حداکثر تا شش نفر ذخیره) به همراه توپ واترپلو که به اندازهٔ
توپ فوتبال می باشد که به دلیل دارا بودن خاصیت ضد آبی از نایلون ساخته شده است.
قواین واترپلو در قرن نوزدهم در بریتانیای کبیر
توسط ویلیام ویلسون توسعه یافت. بازی جدید چیزی شبیه به فوتبال آمریکائی بود که در
رودخانه ها و دریاچه ها و دریاچه های انگلستان و اسکاتلند، با توپی که از لاستیک هندی
ساخته شده بود، انجام می شد. این ”راگبی آبی“ به تدریج و براساس تلفظ کلمهٔ ”پولو“
در زبان بالتی به معنای توپ، ”واترپلو“ نامیده شد.
بازی اولیه خشونت فیزیکی، کشتی و نگه داشتن
بازیکن حریف را در زیر آب، جهت بازپس گیری توپ، مجاز می شمرد، دروازه بان بیرون از
منطقهٔ بازی می ایستاد و با پریدن در آب و بر روی هر حریفی که قصد گل زدن به واسطهٔ
قرار دادن توپ در سطح تعیین شد داشت، از دروازه دفاع می نمود.
این بازی تا دهه ۱۹۸۰ به تدریج پیشرفت کرد تا جائی که شامل بازی سریع تیمی
با یک توپ بود و بر شنا کردن، پاس دادن و گل زدن از طریق شوت کردن داخل یک دروازهٔ
توری تأکید می نمود. تنها هنگامی می شد جهت به دست آوردن توپ از بازیکن حریف تلاش نمود
که او توپ را نگه داشته باشد البته نمی توان او را زیر آب برد. در سال ۱۸۸۸ لیگ واترپولی لندن جهت حل مشکل گوناگونی در قوانین
منطقه ای تأسیس شد و مجموعه قوانینی تصویب نمود تا رقابت تیمی را ممکن ساخته و پایهٔ
بازی کنونی را شکل دهد. اولین دورهٔ بازی های واترپلو با قهرمانی انگلیس در سال ۱۸۸۸ صورت پذیرفت. در سال ۱۸۹۰ اولین بازی بین المللی واترپلو انجام شد و اسکاتلند
چهار بر صفر انگلستان را شکست داد.
این بازی بین سال های ۱۸۹۰ و ۱۹۰۰ در اروپا با رقابت تیم ها در آلمان، اتریش، فرانسه،
بلژیک، مجارستان و ایتالیا که از قوانین بریتانیائی استفاده می کردند، گسترش یافت.
بازی متفاوتی در ایالات متحده انجام می شد که همراه با بازی خشونت آمیز نگه داشتن،
زیر آبی رفتن و محکم در دست نگه داشتن یک توپ رم و نیمه باد که می شد آن را در زیر
آب نگه داشت، انجام می شد. در نتیجه تیم های اروپائی در مسابقات قهرمانی المپیک ۱۹۰۴ در ”سن لوئیس“ رقابت ننمودند. تا سال ۱۹۱۴ اکثر تیم های آمریکائی قبول کردند از قوانین بین المللی
پیروی کنند. در سال ۱۹۲۹ یک کمیتهٔ بین المللی واترپلو متشکل از نمایندگان
بریتانای کبیر و فدراسیون بین المللی شنای آماتور (فینا) شکل گرفت. قوانین برای بازی
های بین المللی پیشرفت یافتند و در سال ۱۹۳۰ به اجرا گذاشته شدند. از آن پس فینا ساختار اکم بر
این بازی بوده است. در گذر سال ها هم تغییرات تکنیکی و هم تغییرات قانونی بر مشخصه
های این بازی تأثیر گذاشت. در سال ۱۹۲۸ مربی مجار واترپلو ”بلاکمجدی“، پس هوائی یا پاس خشک
را ابداع نمود.
تکنیکی که در آن بازیکن توپ را مستقیماً از
راه هوا به بازیکن دیگر می فرستد، یعنی او توپ را بدون برخورد با آب دریافت می کند.
پیش از آن بازیکنان می گذاشتند ابتدا توپ در آب بیافتد و سپس آن را بر می داشتند اما
پاس خشک این بازی خشن را پویاتر نمود و باعث برتری مجارستان در واترپلو برای بیش از
شصت سال شد. در سال ۱۹۳۶ ”جیمزآر. اسمیت“ مربی واترپلوی کالیفرنیا و نویسنهٔ کتب متعددی دربارهٔ
علم مکانیک واترپلو، توپ واترپلوئی از جنس پوششی از الیاف لاستیکی روی یک محفظهٔ بادکردنی
ابداع نمود که موجب بهبود در اجرای عمل شد. توپ چرمی قبلی، آب جذب می کرد و در حین
بازی سنگین تر می شد. در سال ۱۹۴۹ تغییرات قوانین اجازه داد بازی بدون وقفه پس
از سوت داور به دلیل یک خطای معمولی ادامه پیدا کند و سرعت بازی بالا برود. در دههٔ
۱۹۷۰ خطای اخراج، جایگزین سیستم امتیازی برای خطاهای سنگین
شد. بازیکنان خاطی به یک دقیقه اخراج مجازات می شدند و تیم شان مجبور بود با بازیکنان
کمتری بازی کند. حق مالکیت توپ محدود به ۴۵ ثانیه قبل از تلاش برای به ثمر رساندن گل می شد. از
آن پس، زمان مجازات ها و مالکیت کاهش یافت. شوت مستقیم به سمت دروازه از خط هفت متر
پس از اعلام یک پرتاپ آزاد در سال ۱۹۹۴ مجاز گردید و در سال ۲۰۰۵ به پرتاپ پنج متر تغییر یافت.
در سال 1869 یک توپ هندی از جنس پلاستیک با
توپی که از معده خوک درست شده بود تعویض شد . یک سال بعد انجمن شنای لندن قوانین فوتبال
را به نحوی گسترش داد تا بتوان در استخر شنا از آن استفاده کرد .
اولین بازی رسمی واترپلو در لندن در مکانی به
نام Cristal Place Pluge انجام شد . به زودی بازی ها به درجه ای رسیدند که قابلیت تماشا
کردن را داشته باشند. پاس دادن ، ضربه زدن به توپ و دریپل کردن به طور جدی تمرین می
شد . همه بازیکنان توجه خود را به این موضوع معطوف می کردند که وظیفه دارند ( بدون
در نظر گرفتن موقعیتشان در زمین ) گلی را به ثمر برسانند .
سال 1880 در اسکاتلند ، برای سرعت بخشیدن به
بازی دستورالعمل های قوانین حمله یا ضربه مجاز نیز تغییر یافت .
بازی از شیوة راگبی به شیوه فوتبالی تغییر پیدا
کرد .
مکان به ثمر رسیدن گل به صورت یک دروازه به
طول 3 پا و با عرض 10 پا تغییر کرد و امتیاز هر گل براساس عبور کردن توپ از این محوطه
سنجیده می شد . توپ کوچک واترپلو به توپ هم اندازه توپ فوتبال تغییر یافت .
بازیکنان فقط زمانی که مالک توپ بودند می توانستند
تکل کنند و در یک زمان هر بازیکن فقط توپ را می توانست با یک دست بگیرد ، مدتی بعد
از 1880 قوانین اسکاتلندی در بریتانیای کبیر نیز اعمال شد
.
1888 ایالات متعهده امریکا
دیگر کشوری بود که ورزش واترپلو را آغاز کرد .
به دلیل آنکه استخرهای موجود در امریکا ابعاد
کوچک تری نسبت به استخرهایی که در آن واترپلو بازی می شد داشتند بازیکنان بعد از آموختن
قوانین جدید انگلیسی به بازی با قوانین مخصوص به خودشان پرداختند .
واترپلو در سال 1889 در مجارستان ، 1890 بلژیک
و استرالیا، 1894 آلمان و 1895 در فرانسه گسترش یافت . ورزش واترپلو به بازی های المپیک
1900 که در پاریس برگزار شد اضافه گشت و در مسابقه فینال. انگلیس – بلژیک را با نتیجه
7 بر 2 مغلوب خود ساخت و فرانسه نیز در مکان سوم ایستاد
.
در مسابقات لویس سال 1904 تنها تیم شرکت کننده
از ایلات متعهده امریکا بود ، آلمان در ابتدا ابراز علاقه مندی کرد ولی بعد از آنکه
متوجه شد تیم امریکا فراتر از قوانین اروپایی و انگلیس – اسکاتلندی مهارت های خود را
بالا برده از شرکت در مسابقات اجتناب ورزید. سال های بعد ، انگلیس در بازی های اروپا
و المپیک شرکت کرد و پیروزی را در سال 1908 در لندن ، 1912 در استکهلم و 1920 در ANTWERP بدست آورد .
سال 1911 ، تشکیلات پیشرفته ای برای بازی ها
ساخته شد درست زمانی که فدراسیون جهانی شنا
FINA) ) اجرای قوانین انگلیسی – اسکاتلندی را برای تمام اعضای
خود به صورت الزامی در آورد .
البته تا سال 1920 که هفتمین بازی های المپیک
در ANTWERP برگزار می
شد توجه زیادی به این قوانین نشد تا اینکه 12 تیم در این مسابقات شرکت کردند و از آنجا
بود که این ورزش به صورت جهانی و همه گیر درآمد . حتی بعد از آن آلمان ، استرالیا و
مجارستان مجاز نبودند تا پایان ندادن به درگیری های خود در جنگ جهانی اول در مسابقات
شرکت کنند .
از آغاز سال 1928 اول آلمان و بعد مجارستان
به صورت یک حکمران برای تسلط بر واترپلوی کل جهان درآمدند و این تسلط تا سال 1980 به
طول انجامید .
پیشرفت و توسعه توپ واترپلو مدرن
از المپیک 1912 توپ واترپلو یک توپ چرمی فوتبال
بود که آب را به خود جذب می کرد و بسیار سنگین و لغزنده می شد و زمانی که پرتاب می
شد در طرفین ثبات نداشت .
در المپیک 1936 برلین آقای جیمز – اسمیت که
یک امریکایی بود توپ واترپلویی از کتان به هم پیچیده شده ساخت ( که بعدها برای بالاتر
بردن کارایی با نایلون ساخته شد ) و یک پوشش چرمی فابریک داشت که به رنگ قرمز بود
اما در سال 1948 رنگ زرد برای توپ واترپلو انتخاب شد به دلیل آنکه قابلیت دید بالاتری
نسبت به دیگر رنگ ها دارد .
بنابراین این توپ طول عمر بیشتر و قابلیت جابه
جایی بهتری داشت که با جابه جایی سریعتر و امتیاز آوردن های بیشتری همراه بود.
تا المپیک سال 1956 به صورت رسمی از آن استفاده
نشد .
اثرات مفید
بدنی
واترپلو ورزشی آبی و تیمی است. بنابراین از
یک طرف باعث بروز آثار ورزش شنا می شود و از طرف دیگر اثر مفید ورزش های توپی را به
همراه دارد. بازیکنان این رشته باید از قدرت و سرعت بالایی برخوردار باشند. در این
ورزش تمام اعضای بدن مانند یک زنجیر عمل می کنند. یعنی ورزشکار باید از تمام عضلات
خود کمک بگیرید تا بتواند نیروی لازم را به توپ وارد کند. اعضای مختلف بدن مثل دست
ها، لگن و پاها باید بتوانند حرکات چرخشی خاصی را انجام دهند. بنابراین علاوه بر قدرت،
انعطاف پذیری نیز در این ورزش لازم و ضروری است. بعضی از حرکات باعث می شوند سرعت توپ
افزایش یابد مثل چرخش مناسب در ناحیه کمر و شانه و همچنین قدرت به عقب بردن بازوها
و آرنج و توانایی خم کردن مچ دست.
به دست آوردن مهارت در این زمینه ها نیاز به
تمرین فراوان دارد. بازیکنان علاوه بر قدرت و انعطاف پذیری باید از تمرکز کافی و قدرت
طراحی نقشه برای تمرکز بر حریف هم برخوردار باشند. بنابراین به طور خلاصه می توان گفت
که ورزش واترپلو دارای اثرهای مفید زیر است:
•
افزایش قدرت بدنی به خصوص در ناحیه عضلات ران،
بازوها و مچ دست
•
افزایش انعطاف پذیری
•
افزایش سرعت عکس العمل در پاسخ به محرک ها
•
افزایش قدرت تمرکز، هماهنگی و طراحی نقشه
•
سرعت و قدرت و اراده و استقامت را تقویت می
کند
•
هوشیاری و آگاهی و تمرکز حواس و چابکی و مقاومت
و تسلط بر اعصاب.
اولین لیگ
جهانی
اولین لیگ جهانی واترپولو در سال 2002 رسما"
آغاز شد. در آن زمان تنها هشت تیم در لیگ در دو گروه حضور داشتند.
چهر تیم برتر آن لیگ را روسیه، اسپانیا، مجارستان
و یونان تشکیل می دادند. جایزه تیم اول در سال 2002 نیز همان یکصد هزار دلاربود.
آسیب های
ورزش واترپلو
برخی از اسیب های واترپلو ناشی از انجام این
ورزش در آب است مثل حساسیت و قرمزی چشم، آفتاب سوختگی و عفونت های پوستی. اما از آسیب
های شایع و مخصوص به این ورزش می توان به موارد زیر اشاره کرد:
کشیدگی تاندون های شانه: این آسیب بسیار شایع
است زیرا ورزشکاران برای افزایش قدرت و سرعت پرتاپ توپ به عضلات و تاندون های این ناحیه
فشار زیادی وارد می کنند و باعث کشیدگی و گاهی پارگی تاندون های این ناحیه می شوند.
آسیب به انگشتان: سرعت سریع توپ و برخورد آن
با انگشتان دست ورزشکاران باعث ضرب دیدگی، کبودی و حتی بروز زخم و شکستگی در این نواحی
می شود.
آسیب ناحیه صورت: واترپلو ورزش پر برخوردی است
و ورزشکاران به سهو یا به عمد ضرباتی را به بازیکن حریف وارد می کنند. در نتیجه کبودی
زیر چشم و پارگی لب از جمله آسیب های شایع است.
عواملی که سبب بروز آسیب بیشتر می شوند:
•
نداشتن بنیه و انعطاف پذیری لازم برای این ورزش
•
بی تجربگی و مهارت ناکافی در اجرای تکنیک ها
•
استفاده نکردن از وسایل ایمنی مثل کلاه ایمنی
و وسایل حفاظتی از گوش و دهان
پیشگیری
از آسیب ها
رعایت چند نکته از بروز آسیب بدنی جلوگیری می
کند:
•
منظم ورزش کنید تا بدن شما برای این ورزش قدرت
و انعطاف پذیری کافی را به دست آورد
•
علاوه بر تمرینات واترپلو، از سایر تمرین ها
بدن سازی به منظور ارتقای سطح قدرت و انعطاف پذیری بدن استفاده کنید
•
حتما" در حین و بعد از ورزش آب فراوان
بنوشید
•
قبل از ورزش بدن خود را گرم کنید
•
بعد از خروج از آب، تمرینات کشش را فراموش نکنید
•
از وسایل ایمنی و عینک شنا استفاده کنید
•
اگر احساس کردید آسیب دیده اید، بلافاصله ورزش
را متوقف کنید و در صورت لزوم از کمپرس یخ و بالا نگه داشتن اندام آسیب دیده استفاده
کرده و به پزشک مراجعه کنید و تا بهبود کامل ورزش نکنید
مهارت های
اولیه واترپلو
برای انجام ورزش واترپلو ورزشکار باید در بعضی
کارها مهارت داشته باشد. اولین فاکتور لازم برای شروع این ورزش، مهارت در شنا است.
در این ورزش، بازیکنان باید بتوانند طول 30 متری استخر را بارها و بارها شنا کنند.
نوع شنا کردن بازیکنان واترپلو با شنای کلاسیک متفاوت است. در این روش بازیکنان از
یک استیل آزاد استفاده می کنند به طوری که هنگام شنا کردن همیشه سر آنها از آب بیرون
خواهد بود تا بتوانند بر بازی مسلط باشند. مهارت دومی که بازیکنان باید به دست آورند،
شیوه کنترل توپ با یک دست است. همچنین این ورزشکاران باید بتوانند توپ را با هر دو
دست خود کنترل کنند.
مهارت دیگری که ورزشکاران این رشته باید داشته
باشند، نوعی پا دوچرخه است که در آن حرکات پا به صورت دایره وار انجام می شود. در این
حرکت که ورزشکاران از آن برای نگه داشتن خود روی سطح آب استفاده می کنند، انرژی بسیار
کم مصرف می شود. ورزشکاران ورزش واترپلو باید از تمرکز و سرعت عمل بالایی برخوردار
باشند تا بتوانند بر تیم حریف غلبه کنند.
یکی از جالبترین بازیهایی است که توسط دو تیم
در داخل آب انجام می گیرد . بازیکنان علاوه بر داشتن مهارت کافی در شنا کردن باید مهارت
بازی با توپ واترپلو را در آب نیز داشته باشند.
کیفیت بازی به این صورت است که دو تیم سعی می
کنند با کمک یاران هم توپ ا در داخل دروازه حریف (که در داخل آب قرار گرفته است ) جای
دهند . هر تیم شامل 7 بازیکن اصلی است که یکی دروازه بان تیم خواهد بود که از کلاه
مخصوص استفاده می کند و سایر بازیکنان با کلاههای ابی یا سفید که بر روی آن شماره بازیکن
ذکر گردیده است مشخص می شوند. ضمنا هر تیم دارای حداکثر6بازیکن ذخیره است که ممی توان
از این 6 بازیکن به عنوان جانشین بازیکنان اصلی استفاده کرد.
قوانین
ورزش واترپلو
در سال ۱۹۰۰میلادی این ورزش به طور رسمی وارد المپیک شد.
تعداد بازیکن ۱۲ نفر که ۷ نفر در داخل زمین و ۵ بازیکن ذخیره است . بازیکنان اصلی دارای یک دروازه
بان و شش بازیکن زمین هستند. این شش بازیکن می توانند هم در نقش حمله و هم در نقش دفاعی
ظاهر شوند و جای مخصوص به خود ندارند. یکی از قوانین مهم واترپلو این است که بازیکنان
زمین اجازه ندارند توپ را با دو دست بگیرند و باید آن را فقط با یک دست کنترل کنند.
در فاصله دو متری از دروازه بان های هر تیم نشانه هایی به نام خط دو متری وجود دارد.
بازیکنان تیم مقابل اگر توپ نداشته باشند نباید وارد این محوطه شوند.
مدت زمان بازی برای آقایان در جهار ست هفت دقیقه
ای و برای خانم ها چهار ست چهار تا شش دقیقه ای است.
اندازه زمین ( بیـن المللی ) – طول ۳۰ متر و عرض ۲۰ متر و عمق آب ۲ متر ( ۴ پا ) و نباید از ۸۰/۱ متر کمتر باشد در مسابقات داخلی سعی بر این است که
شرایط فوق رعایت شود و برای بانـوان ۱۷×۲۵ متر می باشد.
اندازه دروازه : طول آن ۳ متر و ارتفاع ۹۰ سانتی متر و عمق ۳۰ سانتی متر و جنس آن از چوب یا فلـز و یا پلاستیک و
رنگ آن سفید می باشد.
محیط توپ : بین ۶۷ تا ۷۱ سانتی متر و جنس رویه آن از چرم یا پلاستیک باشد .
وزن توپ : ۴۰۰ تا ۴۵۰ گرم و رنگ زرد می باشد
.
شروع بازی : توسط حلقه ای توپ در وسط آب قرار
می گیرد و یا توسط داور انداخته می شود.
تعداد تعویض : آزاد
فاصله نقطه پنالتی تا دروازه ۴ متر می باشد
.
بلند کردن ۲ پرچم متوسط داور یعنی گل قبول است .
تعداد استراحت بعد از هر دوره به مدت ۲ دقیقه و در هر دوره دو استراحت ۱ دقیقه ای
.
یک تیم می تواند ۳۵ ثانیه توپ را می تواند در اختیار داشته باشد.
از پشت ۷ متر می توان خطا را یک ضرب گل کرد.
چهار خط با رنگ های خط قرمز ، خط زرد ، خط سبز
، خط سفید وجود دارد.
خط قـرمز : ۲ متر بازیکن تیم مقابل اگر توپ داشته باشند نباید وارد
این محوطه شود.
خط زرد : ۴ متر پنالتی – خطایی که داور تشخیص به پنالتی می دهد .
خط سفید : خط دروازه و خط نیمه
خط سبز : ۷ متر – آزاد بازیکنان در این منطقه آزاد می باشنـد.
کرنر : از منطقه ۲ متر و محل درست وبا خروج بازیکنان تیم حمله از این
منطقه می باشد و در غیر این صورت تکرار می شود.
وقت اضافی : ۲ زمان ۵ دقیقه ای
اگر یک بازیکن ۳ بار اخراج شود اسیکالیفه با جایگزین – اگر بازیکن
مرتکب خشونت شود. اکسکلود بدون جایگزین خواهد بود
.
اخراج بازیکن ۲۰ ثانیه و پشت خط دروازه خودی قرار می گیرد .
زمان بازی – ۴ دروه ( پریود) ۷ دقیقه ای مفید و فعال برای آقایان و خانم ها در چهار
ست ۴ تا ۶ دقیقه ای
.
خطاها:
•
زدن توپ با مشت بسته
•
تکیه کردن و یا گرفتن چوب های دروازه
•
فرو بردن توپ زیر آب در موقع حمله طرف مقابل
•
پاشیدن آب به صورت حریف
•
مانع بازی حریف شدن
•
شنا کردن روی شانه ها و پشت حریف
•
گرفتن توپ در یک لحظه با هر دو دست
•
اتلاف وقت
•
انداختن تنه روی حریف و فشار آوردن .
تعویض بازیکنان در زمان استراحت بین دوره های
بازی و استراحت و وقت های اضافی – بعد از به ثمر رسیدن یک گل – در زمان تایم اوت .
رشته واتر پلو همان طور که میدانید در دو تیم
هفت نفره متشکل از :
•
دروازه بان
•
سانتر
•
دفاع سانتر
•
دو بازیکن گوش در داخل(گوش داخلی)
•
دو بازیکن گوش در بیرون(گوش بیرونی)
این بازی در استخری با طول20تا30متروعرضی با
ابعاد10تا20مترودر عمقی بین180تا2مترتوست بازیکنان فوق انجام می گیرد.
توپ واترپلو باید حد اقل400 گرم و حداقل450
گرم میباشدجنس ان باید ضداب باشد و دارای محیطی برابر 68 تا71 سانتیمترو فشار هوایی
معادل 90 تا 97 کیلوپاسکال باشد.
هییت داوران این بازی شامل دو داور در کناره
های استخر ودو داور دروازه وقت نگهدار می باشد.
خطا های معمول در این بازی شامل حمل توپ با
دو دست زیر اب بردن توپ ممانعت از پرتاب توپ وحمل ان گرفتن پا ومایو وپاشیدن اب به
صورت حریف میباشد که برای هرکدام مجازاتی تعیین شده است اما همچنان بنا به دلایل بالا
از گفتن انها ماضورم.
گروه های سنی شرکت کننده در مسابقات برای پسران
و دختران به شرح زیر میبا شد:
•
15سال و کوچکتر
•
16و17سال18
•
و19و20سال
======================
http://buildingservices.persianblog.ir
http://iransauna.persianblog.ir
http://bestsauna.blogfa.com
سایت جامع پیمانکاران و نیازمندیهای ساختمان
استخر سونا جکوزی
شرکت سونا سازان
www.aggahi.com